Hvílíkt leikhús!

Hvað er skemmtilegra en að beintengjast við bernskudaga og ævintýraheim fyrstu leikhúsferðanna? Fátt, ef þá nokkuð. Hugsanlega þó það að finna sömu tilfinninguna hríslast um sig og þegar ræninginn Jónatan (Bessi Bjarnason) klappaði sex ára snáða á kollinn þegar ræningjarnir þrír í Kardemommubænum „læddust hægt um laut og gil” í skjóli myrkurs í ægilegum ránsferðum sínum um ganga Þjóðleikhússins fyrir meira en hálfri öld.    

Sýning Leikfélags Akureyrar á Gulleyjunni, opnaði með „einföldu” en áhrifamiklu atriði taktföstu klappi og stappi óárennilegra sjóræningja sem áttu eftir að halda okkur samkomuhúsgestunum föngnum næstu tvo tímana. Svo hóf ógnvaldurinn mikli, Langi-Jón Silvur, upp raust sína og aftur vorum við á valdi töfra leiksins þegar galdrakarlinn Björn Jörundur dró okkur með sér inn í heim Svartskeggs allra tíma. Klöru Sjöfn, 8 ára sessunauti mínum, stóð ekki á sama þegar bláir logar stóðu út úr byssukjöftunum og skothvellir yfirgnæfðu önnur læti í leikhúsinu. Þótt þetta hafi byrjað „dálítið hræðilega” eins og hún sagði fannst henni rosalega gaman.

Nemendur úr Menntaskólanum og Verkmenntaskólanum sem höfðu farið með 8 og 9 ára skjólstæðingum sínum úr Mentor-verkefninu á forsýningu á verkinu sögðu að krakkarnir hefðu skemmt sér konunglega, sungið með og talað um að fara aftur á sýninguna. Eða eins og einn framhaldsskólaneminn lýsti upplifuninni: „ hún (sú 8 ára) hló ekki alveg jafn mikið og ég á sýningunni en sagði eftir hana að henni hefði fundist hún mjög fyndin og margir fyndnir karakterar, sjálfri fannst mér sá á eyjunni lang fyndnastur. Báðar gætum við vel hugsað okkur að fara aftur eftir að sýningin er alveg tilbúin og mælum klárlega með þessu.” Annar framhaldsskólanemi lýsti áhrifum sýningarinnar svo: „9 ára gömlu barni fannst þetta æðislegt og fannst lögin og sagan öll mjög skemmtileg og spennandi í senn og skemmti sér mjög vel.” 

Lög og textar úr Gulleyjunni eiga án efa eftir að heyrast víða á næstu mánuðum. Lagasmíðar Þorvaldar Bjarna Þorvaldssonar eru fínar og textar Karls Ágústs Úlfssonar hnittnir að vanda. Afbragðs leikgerð Gulleyjunnar er verk leikstjórans Sigurðar Sigurjónssonar og Karls Ágústs. Því er við að bæta að leikararnir stóðu sig allir með mikilli prýði og fyrir minn smekk þá fannst mér gaman að sjá Guðmund Ólafsson hreinlega brillera í öllum hlutverkum sínum. Eins og fram hefur komið þá fannst unglingnum Kjartan Guðjónsson lang fyndnastur í hlutverki sínu sem Ben Gunn og því er ekki að neita að hann var ansi kostulegur í því gervi. Þóra Karítas var afbragðs góð í hlutverki Betu og Einar Aðalsteinsson gerði hlutverki hins hjartahreina Jim Hawkins ágæt skil. Ívar Helgason og Þórunn Erna áttu fína spretti og hvað sem viðkvæmum lesendum kann að finnst um það þá er ekki annað hægt en að hæla frábæru hrækjuatriði Þórunnar. Að spýta vænni slummu með þessum og þvílíkum tilþrifum er ekki á færi nema snillinga.

Þótt allir aðrir aðstendur sýningarinnar ættu það meira en skilið að fá sérstaka umsögn í þessu skrifi þá verður yfirlýsing þar að lútandi að nægja. Ekki er þó hægt að sleppa hlut leikstjórans Sigurðar Sigurjónssonar en sýningin ber öll merki þess að við stjórnvölinn er maður sem kann vel til verka. Það er þó ekki hægt að ljúka þessum skrifum án þess að minnast aftur á stórkostlegan leik og söng Björns Jörundar. Í túlkun hans á Langa-Jón Silvur voru samankomnar nokkrar helstu erkitýpur sjóræningjabókmenntanna. Það er ekki amalegt að eiga íslenskan Peter Ustinov (ódauðlegur í hlutverki Svartskeggs) með vott af tónlist og töktum í ætt við Keith Richard og Gylfa Ægisson en þó án samlíkingar, frábær Björn Jörundur.

Ágúst Þór Árnason.